Sacrifice

We (Islamic Relief) were given a 3m x 3m space at KLCC Convention Centre to put up our exhibition during World Halal Forum starting tomorrow. It is a 2 days conference. People from all over the world will be coming to the forum to talk.

Of course this is the best time for us to be there and tell our beneficiary's stories to anyone and hoping that they will support our cause.

And today, we will be setting up the place for the event and some of my colleagues are going there this afternoon to put up exhibition panels, preparing the brochures and decorate the space given free (we could have been asked to pay for it) by the conference's organiser.

It's Sunday. It's supposed to be a relaxing day for everybody. And yet they are willingly to forgo their Sunday just to ensure everything is well taken care of for tomorrow.

I called them up to offer my help despite that I too have my own assignment to be done later this afternoon. A lady colleague, I can hear her children's voices at the background while we were talking on the phone, said it's alright. She said, they can handle it.

Another, a cheerful young and hardworking chap told me the same thing.

It humbles me to know that I am working alongside with a dedicated team who are willing to sacrifice their time and energy just to ensure voices of the poorest continue to be heard to the world.

It is a great sacrifice indeed, at least to me.

Mengejar impian hidup

Untuk memenuhi salah satu syarat permohonan ijazah Master in Physical Comedy di Stockholm Academy of Arts, saya harus melakukan rakaman dalam bentuk DVD, sebuah persembahan clowning selama 10 minit.



Alhamdulillah, malam tadi dengan bantuan Tuan Latfy Anuar, rakaman tersebut telah berjaya dilakukan di ruang tamu rumah beliau di Ampang yang dijadikan sebagai 'studio rakaman'.

Fikiran nakal 'clown' di dalam diri saya menggelarkan 'studio' tersebut sebagai The Royal 'Ampang' Hall setaraf dengan Royal Albert Hall yang terkenal itu.

Mengadakan persembahan di ruang tamu sebua rumah atau di Royal Albert Hall tiada apa-apa yang harus dibezakan kerana semua penonton baik di rumah atau di pentas hebat nyata harus dihormati dan dihiburkan.

Untuk menggembirakan sekumpulan kanak-kanak dan meninggalkan kenangan yang manis dan mendalam di dalam hidup mereka yang mungkin akan berkata kepada diri mereka, "Saya bergelak ketawa hari ini kerana seorang badut." pada hemat saya, lebih bermakna daripada menghadap seorang sultan di sebuah singgahsana untuk menerima sekeping pingat kebesaran.

Malam tadi, saya berbaring di atas tilam dan boleh melelapkan mata dengan puas kerana saya telah menjalankan tanggungjawab saya sebagai seorang badut.

Kasih Seorang Sahabat

Saya sering mengelek Reader’s Digest sebagai bahan bacaan mengisi masa lapang kerana saiznya yang kecil memudahkan ia dibawa ke mana-mana. Kisah-kisah benar dan penuh pengajaran serba ringkas yang terkandung di dalam majalah yang sudah menjangkau usia 88 tahun itu tetap segar sepanjang zaman.

Saya menemui kisah ini semasa membelek-belek sebuah majalah Reader’s Digest edisi lama daripada koleksi majalah Reader's Digest di perpustakaan peribadi saya.

Kisah ini telah diceritakan semula oleh seorang pegawai tentera Amerika yang pernah bertugas di Vietnam. Beliau mendengar kisah ini daripada seseorang, namun kesahihan cerita ini tidak dapat dipastikan. Namun, semasa perang, peristiwa-peristiwa aneh seperti ini tidak mustahil berlaku.

Ketika Perang Vietnam yang berlaku pada tahun 1970an, sebuah rumah anak yatim tempatan di sebuah kampung telah dibom oleh pihak Komunis di dalam satu pertempuran dengan pihak askar Amerika.

Akibat serangan bom tersebut, pengurus rumah anak yatim itu telah terbunuh dan ramai anak-anak yatim yang tinggal di situ cedera parah. Mangsa-mangsa yang parah dipindahkan oleh penduduk kampung ke sebuah kawasan selamat yang berhampiran.

Apabila pasukan perubatan daripada sebuah kem askar Amerika berhampiran tiba untuk merawat mangsa-mangsa yang tercedera, seorang kanak-kanak perempuan didapati berada di dalam tahap paling kritikal kerana beliau telah kehilangan banyak darah.

Untuk menyelamatkan kanak-kanak perempuan itu, ahli pasukan perubatan segera melakukan ujian darah di kalangan mereka. Mereka juga menguji darah kumpulan anak yatim yang terselamat.

Sayangnya, jenis darah ahli-ahli pasukan perubatan tidak sepadan dengan darah yang diperlukan oleh kanak-kanak perempuan itu. Kanak-kanak perempuan itu memerlukan darah jenis kumpulan ‘O’ negatif. Hanya penderma yang mempunyai jenis darah yang sama boleh menderma darah untuknya.

Setelah ujian darah selesai dilakukan, ada beberapa orang anak yatim yang terselamat mempunyai jenis darah yang sepadan dengan kanak-kanak perempuan yang semakin lemah itu.

“Anak-anak, kami perlukan bantuan kamu semua untuk menderma darah jenis O negatif secara sukarela untuk menyelamatkan kawan kamu ini.” Salah seorang daripada doktor berbangsa asing itu yang boleh bercakap di dalam bahasa tempatan pijin dan juga menggunakan bahasa isyarat memberitahu kepada kumpulan anak-anak yatim yang masih lagi berada di dalam ketakutan dan trauma itu.

Mujurlah mereka memahami sedikit sebanyak apa yang dikatakan oleh beliau. Namun, tiada reaksi daripada mereka. Sebaliknya, mereka hanya berbisik-bisik di antara satu sama lain.

Tiba-tiba, doktor itu ternampak seorang kanak-kanak lelaki yang berada jauh di belakang kumpulan anak-anak yatim itu mengangkat tangannya.

Namun, dengan tidak semena-mena tangan itu kembali jatuh.

Dan, tangan itu kembali diangkat perlahan-lahan ke atas. Pelik!

Doktor itu memanggil kanak-kanak lelaki itu dan beliau segera tampil.

Sambil mengucapkan terima kasih kepada kanak-kanak itu, doktor segera memimpin tangannya membawa ke stesen pemindahan darah yang didirikan sementara di sebuah pondok kecil berhampiran.

Beliau meminta kanak-kanak itu berbaring di atas papan sambil menyiapkan peralatan untuk pemindahan darah. Kanak-kanak itu akur dan berbaring dengan senyap sambil memandang kanak-kanak perempuan yang memerlukan darah yang terbaring di sebelahnya

Apabila doktor tersebut memegang lengannya untuk memasukkan jarum suntik yang akan menyedut darah dari tubuhnya, tiba-tiba kanak-kanak itu menangis teresak-esak.

Doktor itu tersentak. Beliau segera bertanya di dalam bahasa isyarat sama ada kanak-kanak itu mahu meneruskan prosedur tersebut. Kanak-kanak itu hanya mengangguk-angguk kepalanya.

Doktor itu kembali menumpukan perhatiannya untuk memasukkan jarum suntikan ke dalam pembuluh darah kanak-kanak itu. Beliau harus melakukannya dengan penuh teliti agar tidak mencederakan kanak-kanak itu. Masa juga semakin suntuk memandangkan kanak-kanak perempuan yang cedera parah itu memerlukan bekalan darah secepat mungkin.

Sekali lagi apabila beliau menusuk jarum di lengan kanak-kanak lelaki itu, kanak-kanak itu kembali menangis dan tubuhnya menggeletar.

Menyedari bahawa situasi ini akan membahayakan nyawa kanak-kanak lelaki itu, doktor itu segera menghentikan tugasannya itu.

Mujur pada masa yang sama, pasukan perubatan daripada hospital tempatan tiba untuk membantu. Doktor itu segera meminta pertolongan mereka dan seorang jururawat wanita berbangsa tempatan tampil untuk membantu. Beliau segera menerangkan kepada jururawat berkenaan tentang situasi yang dihadapinya.

Jururawat wanita itu kemudian bercakap-cakap dengan kanak-kanak lelaki itu. Doktor yang berada di sisinya melihat wajah kanak-kanak itu yang sebelum ini kelihatan runsing kini kembali tenang setelah jururawat itu membisikkan sesuatu di telinga kanak-kanak itu.

Jururawat wanita tempatan itu kemudian mengisyaratkan agar doktor itu segera melakukan semula prosedur yang tergendala sebentar tadi.

Kali ini kanak-kanak lelaki itu berbaring tenang dan tersenyum dan membiarkan darahnya disedut ke dalam kantung darah yang disediakan.

Menyedari keanehan situasi yang berlaku, doktor itu bertanya,

“Mengapa anak itu menjadi tenang sekali? Sedangkan sebelum anda datang, saya sukar sekali untuk menusuk jarum di lengannya.”

“Oh, anak ini keliru,” kata jururawat itu sambil tersenyum.

“Beliau menyangka bahawa beliau harus menderma kesemua darahnya agar kanak-kanak perempuan itu dapat terus hidup. Kerana itu beliau menangis.” Jururawat itu menerangkan kepada doktor.

“Jika dia menyangka begitu, kenapa beliau masih mahu berbuat demikian? Bukankah jika beliau menderma kesemua darahnya kelak beliau sendiri akan kehilangan nyawanya?” Doktor itu bertanya kebingungan.

Jururawat itu kemudian segera bertanyakan pada kanak-kanak itu soalan yang diajukan oleh doktor itu.

Kanak-kanak itu menjawab lembut dan jururawat itu mengangguk-angguk faham.

“Apa yang beliau beritahu anda?” tanya doktor itu.

Jururawat itu pun berkata,

“Beliau memberitahu saya, kanak-kanak perempuan itu sahabat baiknya. Oleh itu, beliau sanggup mendermakan semua darahnya demi kawannya itu.”

Saya Tidak Tahu!

Lukisan " Osler in The Almhouse" ini dilukis oleh John Howard Sanden. Sumber foto di SINI.


Sir William Osler merupakan seorang pakar perubatan yang terkenal di Canada pada lewat kurun ke-19 dan dikenali ramai sebagai Bapa Perubatan Zaman Moden. Beliau juga dikenali sebagai seorang pakar patologi, pendidik dan juga pencinta buku.

Malah beliau juga dikenali sebagai seorang yang suka mempermainkan orang lain. Pernah sekali dalam satu insiden yang menggelikan hati, beliau yang menyamar dengan nama Egerton Yorrick Davis telah berjaya memperdayakan para editor Philadelphia Medical News agar menyiarkan laporan beliau tentang fenomena ‘penis captivus’ yang terjadi di kalangan lelaki di dalam jurnal mereka.

Ketokohan dan kepakaran beliau membuatkan beliau amat disanjungi dan disegani oleh para ahli perubatan pada zaman tersebut. Tidak hairanlah apabila beliau melawat pesakit di wad hospital, ramai para doktor pelatih akan mengekori beliau dari wad ke wad semata-mata untuk menimba ilmu dan pengalaman daripada beliau.

Sudah menjadi kebiasaan para doktor menulis perkataan singkatan yang difahami mereka pada laporan perubatan pesakit untuk melaporkan perkembangan pesakit.

Namun apabila beliau menulis perkataan G.O.K pada sesetengah laporan perubatan pesakit, para doktor pelatih yang sering mengekori beliau mula tertanya-tanya akan maksud akronim tersebut.

Seorang daripada mereka bertanya kepada beliau,

“Tuan, apakah maksud perkataan G.O.K yang tuan sering catat di dalam laporan pesakit setelah tuan selesai memeriksa mereka?”

Dengan tersenyum sambil mengangkat bahu beliau menjawab,

“Hanya Tuhan Yang Mengetahuinya! (God Only Knows).”

Rupa-rupanya beliau sendiri tidak tahu tentang penyakit yang dihadapi oleh pesakit tersebut dan sekadar mencatatkan akronim G.O.K di dalam laporan perubatan mereka.

Seringkali di dalam kehidupan seharian, kita terperangkap di dalam dunia keegoan kita untuk mendedahkan kepada orang lain bahawa kita tidak tahu atau tiada pengalaman di dalam sesuatu perkara.

Seabad yang lalu, seorang pakar perubatan yang terkemuka secara jujur mengakui bahawa beliau tidak tahu mengajar kita betapa satu pelajaran yang penting di dalam kehidupan ialah bersedia untuk membuang perasaan megah dan bangga diri dan berkata,

“Saya tidak tahu!”